Загрузка
X


Գևորգ Բաբախանյան «ՆԿԱՐԻՉԸ»

Эссе / 05.03.2018

 

Հիվանդանոց: Վիրահատման սենյակ: Ճնշող լռություն, որը խզվում էր վիրաբույժի կտրուկ հրամաններով.

— Ասե՛ղ , բամբա՛կ , մկրա՛տ...

Հիվանդը բացեց աչքերր: Նրա գլխավերևում բուժքույրն էր կանգնած, որը համակ ուշադրություն դարձած, կատարում էր վիրաբույժի հրամանները:

— Գեղեցիկ ես դու, քու՛յր իմ: Դեմքդ վախվորած եղնիկի է նման, իսկ աչքերդ թախծոտ են Տիրամոր աչքերի պես:

— Ձեզ խոսել չի՛ կարելի, խնդրու՜մ եմ:

— Ես կնկարեմ ծեգ, խոստանում եմ: Եվ դա կլինի լավագույնը իմ նկարների մեջ:

— Նարկոզ: Սղոցր...

— Բժի՛շկ, մի՞թե հնարավոր չէ ոչինչ անել:

— Ուշ է, շատ ուշ: Եթե չկտրենք, կյանքին է վտանգ սպառնալու:

— Բժի՜շկ, գոնե մեկր, չէ՞ որ...

— Այո՛, գիտեմ, բայց այդպիսին են կյանքի դաժան խաղերը:

Մի հսկայական սև սղոց կտրում էր ար­վեստանոցի պատերը, անտեսանելի մի ձեռք սղոցում էր կտավներն ու վրձինները, կտրատվում ու թափվում էին երանգապնակն ու ներկերը:   Կտավների  վրայից   ծորում  էին   գույներն  ու թափվելով   հատակին՝    լյարդանում:    Սև    սղոցը սղոցում էր, սղոցում էր, սղոցում...

Նկարիչը տեսավ, թ֊ե ինչպես սկուտեղի վրա տարան իր ձեռքերը: Օրեր անցան: Նա շատ անգամ այցելեց այնտեղ, ուր թաղել էին իր ծեռքերը, իր ձեռքերի գերեզմանը, իր գերեզմանը:                                                 

                                                                                 *** 

Ճերմակ կտավի վրա երևացին վրձնի առա­ջին հարվածները: Ապա եղնիկի վախվորած հայացքր Տիրամոր պես տխուր ու թախծոտ աչքերում...

Եվ փլվեց նկարիչը բազմոցին, ուժասպառ ու գունատ` ատամներում բռնած վրձինը կախարդիչ…

 

Հունիս, 1987 թ.  Գայ, «Ժամ» ամսագիր, 2009 թ.